existence

11:01 PM


Jesteśmy opuszczeni jak zbłąkane dzieci w lesie. Stojąc przede mną i na mnie patrząc, co wiesz o bólach, które są we mnie, i cóż ja wiem o Twoich. A gdybym padł przed Tobą, płakał i opowiadał, czegóż więcej dowiedziałbyś się o mnie niż o piekle, gdy ktoś Ci powie, że jest gorące i straszne. Choćby dlatego ludzie powinni stać przed sobą nawzajem z taką czcią, taką zadumą, taką miłością, jak przed bramą piekieł.
(f. kafka)

You Might Also Like

8 comments

  1. no drugie mnie rozpieprzyło na amen. od razu przyszło mi na myśl to: http://www.youtube.com/watch?v=uQITWbAaDx0 (koniecznie do obejrzenia, jeśli nie widziałaś)

    ReplyDelete
  2. Galuszku, jedne z Twoich najlepszych.

    ReplyDelete
  3. poruszasz... widzę w Nim bohatera "Ptaśka" lub "Pachnidła". naprawdę w i d z ę.

    PS nie udało mi się wczoraj dotrzeć... nie czułam się dobrze. trochę żałuję.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Szkoda, bo zobaczyłabyś te dwa zdjęcia ciut większe :) Ale wszystko wisi do nowego semestru, więc zanosząc papiery........ :)))))

      Delete
  4. ale ale ale.. że jak to zrobiłaś ?:O

    ReplyDelete
  5. przeczytałam właśnie Twój ostatni post na fb- i ze zdziwieniem i radością stwierdzam, że jesteśmy DOKŁADNIE w tej samej sytuacji.. jeszcze jeden egzami i ...!

    pozdrawiam z łodzio- warszawy :-)

    ReplyDelete

Instagram